Globalisering is dat de eenwording van cultuuruitingen? 

Wat is cultuur?
-  het primaire, natuurlijke milieu. Mensen passen zich hieraan aan omdat het de overlevingskansen vergroot. - de cultuur is een 'way of life'

Giddens noemt de MacDonalds 'way of life'. De kenmerken zijn: - consumptie;
-  efficientie;
-  berekening;
-  voorspelbaarheid;
-  controle;
-  automatisering.

Een hoog rationele bureaucratisch georganiseerde samenleving of met de woorden van Weber "een ijzeren kooi" kan je dit noemen. 

Maar ondanks de mondiale McDonaldisering is er toch nog een grote culturele verscheidenheid. Globalisering is namelijk een proces van beperkte omvang. Men *kan* ook niet aan de lokale verscheidenheid voorbijgaan. Japanners noemen dit 'glocalisering' (de directeur van Sony zei ooit "Think global, act local" - RR) 

De localisering is de grootste tegenvoeter van globalisering. Dat is echter niet eenvoudig. Je kan de volgende benaderingen onderscheiden: - co-optatie benadering. Het co-opteren van symbolen uit de buitenlandse cultuur maar gebruikt in een locale situatie. Bijvoorbeeld het vrijheidsbeeld dat de Chinese studenten tijdens de opstand meedroegen of het CocaCola drinken in Brazaville als statussymbool; - commerciele benadering. De lokale cultuur wordt gebruikt om te verkopen. Bijvoorbeeld de Japanse Japanners uit de provincie die zichzo profileren, de Masai krijgers in Oost-Kenia die de krijgersdansjes met kleden uitvoeren op commerciele basis. Anders was men alllang al veranderd. - dissociatie/ontkoppeling benadering. Dan wens je niets te maken te hebben met McDonalds bijvoorbeeld. Je doet het op de eigen manier. Deze vorm komt in twee vormen, de vriendelijke en de onvriendelijke. De vriendelijke vindt je in Butan waar men het land (probeert) af te sluiten voor buiten, lastig vooral door de jeugd. De onvriendelijke is het fundamentalisme waarbij het geloof in McDonalds radicaal vervangen wordt voor een ander geloof. 

De reacties ten aanzien van de McDonaldisering moet je in perspectief zien. Stel je de twee uitersten eens voor, in het ene geval leef je 24 uur per dag in een soort Disney pretpark waaruit geen ontsnappen mogelijk is en het andere uiterste zijn louter een heleboel kleine groepjes die niet onderling kunnen en willen communiceren. 

Het samenleven van verschillende culturen staat in de belangstelling wereldwijd. Er zijn een aantal modellen van multi-culturalisme: - actieve uitsluiting, vermoord iedereen die er niet bijhoort. Nogal onsmakelijk, denk aan Z-Afrika, Ruanda, ex-Joegoslavie. - integratie, een beschaafdere vorm. Daarbij moeten de ethnische verschillende groepen in het patroon van de meerderheid. Het voorbeeld is Frankrijk waar buitenlandse identiteiten wel bestaan maar die worden gezien als tijdelijk. Je erkent de verschillen niet, want uiteindelijk wordt toch iedereen Frans... - fragmentatie, het onderscheiden van identiteiten. In Duitsland vind je dit, je kan eerste, tweede of derderangs Duitser zijn als buitenlander maar eerste rangs Duitser wordt je nooit. Het verschil blijft; - sociale contract, waarbij de verschillende identiteiten een onderling een afspraak maken elkaars verscheidenheid te respecteren maar dit is gebonden aan een aantal regels waar onderlinge overeenstemming over is. Dit is bijvoorbeeld geprobeerd in Australie. 

De basis voor alles zijn toch wel de erkende universele rechten van de mens, daar is een consensus over. Dit zijn: - de onaantastbaarheid van het menselijk lichaam, het recht op leven; - de gelijkheid van alle mensen, het verbod om te discrimeren; - de vrijheid van alle mensen, de tolerantie van verscheidenheid, vrijheid van meningsuiting. 

Dit laatste heeft een interpretatieprobleem, de fatwa tegen Rushdie is een beperking van de vrijheid. Maar het verbieden van de hoofddoekjes in het Lycee dan ook. 

Nochthans is de enige methode een sociaal contract op basis van de universele grondbeginselen.